Een lange dag Málaga: cultuur, chaos en precies op tijd terug

We hadden vooraf een leuk tentje uitgezocht waar ze ontbijt met eitjes serveerden, maar eenmaal aangekomen bleek dat een overduidelijk Instagram- en TikTok-waardig zaakje te zijn. Vol, lawaaiig en geen beginnen aan. Dus besloten we het anders aan te pakken en liepen we een gewone panadería binnen. Dat bleek een schot in de roos. Ik ging voor een Christmas pie, Angelique voor een broodje, iets met een zacht eitje. En eerlijk is eerlijk: haar broodje verdween volledig in de schaduw van mijn keuze. De Christmas Pie was werkelijk fantastisch, een kruising tussen een Tiramisu en een Cheesecake, geweldig.

Met een vol schema op zak liepen we daarna richting het Picasso Museum Málaga. Tot onze verrassing was het daar helemaal niet zo druk. Voor een museum van dit formaat en deze naam hadden we een stuk meer bezoekers verwacht. Het museum bevindt zich in een historisch pand waar Picasso veel heeft gewerkt. Of het zijn geboortestad is, daar twijfelden we nog even over, maar dat detail laten we voor nu rusten.
De collectie was interessant, met veel werken van Picasso, al had ik persoonlijk iets meer gehoopt op sculpturen of werken uit een maak- of schetsfase. Dat beeld dat je soms hebt van een atelier-achtig museum klopte hier niet helemaal met mijn verwachting. Toch was het een prettig bezoek en zeker de moeite waard.

Na het museum dwaalden we door de straten van Málaga. De stad voelde anders dan bij ons vorige bezoek, al kwamen we ook genoeg herkenbare plekken tegen. In de omgeving van het museum zaten bovendien kleine winkeltjes met op Picasso geïnspireerde kunstwerkjes. Geen standaard souvenirs, maar originele interpretaties, wat het leuk maakte om even rond te kijken.

Omdat Spanjaarden pas laat dineren en wij dat ritme niet echt volhouden, besloten we lunch en diner te combineren. We gingen doelgericht op zoek naar iets wat we al eerder eens hadden gegeten: pizza on top met daaronder ravioli, gevuld met gorgonzola. We waren precies op tijd: terwijl wij bijna klaar waren met eten, stroomde het restaurant vol met toeristen. Perfect getimed dus.
Na het eten stond nog een klassiek Spaans ritueel op de planning: het kopen van een lot voor El Gordo, de beroemde kerstloterij die komende maandag wordt getrokken. Je weet maar nooit. Het blijft een mooi idee, en alleen al het meedoen voelt een beetje als onderdeel worden van het Spaanse leven. (Ons lot heeft nu een mooi plekje in de bus.)

Daarna kwamen we erachter dat de beroemde kerstverlichting van Málaga die avond ook te zien zou zijn. We liepen langs de straat waar de lichtjesparade plaatsvindt en zagen alvast een glimp van de opbouw. Het zag er indrukwekkend uit, maar het was pas een uur of drie. Dat zou betekenen nog vier uur wachten én daarna in het donker terug naar huis. Dat leek ons geen goed plan.
We besloten verstandig te zijn en terug te gaan. De bus terug naar Cartama vinden was nog even zoeken, maar uiteindelijk lukte dat. Omdat we nog een uur moesten wachten, doden we de tijd met een goede kop koffie en iets lekkers erbij. Niet verkeerd, na zo’n volle dag.
De bus bracht ons terug naar Cártama, maar dat is niet de plek waar onze camperbus staat. Dat betekende nog een wandeling van zo’n vier kilometer. Het begon al te schemeren, dus we kozen ervoor niet over de berg te gaan, maar langs de autoweg eromheen. Dat bleek achteraf een avontuur op zich. In het halfdonker, langs voorbijrazend verkeer, realiseer je je pas hoe weinig rekening automobilisten met voetgangers houden. We waren dan ook oprecht blij toen we eindelijk weer bij Diva aankwamen.
Nog geen moment later barstte het los. Onweer, storm, zware regen en zoveel donder dat de bus er letterlijk van bewoog. Op dat moment waren we extra blij met onze beslissing om niet te blijven wachten op de lichtjes in Málaga. Als we dat wel hadden gedaan, hadden we in deze stortregen langs de weg terug gelopen.
In onze bus luisterend naar de regen en onweer droomde we weg met wat we met ons lot, “EL Gordo” , dit betekend “De Dikke” gaan doen..